Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

Χωρίσματα... 2

Βγήκαμε με την κουμπάρα μου και τα είπαμε.
Είναι τόσο φορτισμένη απ' την αρρωστημένη κατάσταση που ζούσε και που ζει και περιμένει να βγει το διαζύγιο να ηρεμήσει. Θα ηρεμήσει όμως;
Βγήκαμε για έναν καφέ κι όσο τα κουβεντιάζαμε εκείνος κάθε 5' της τηλεφωνούσε. Αντί να τον "διαολοστείλει" και να την αφήσει να ηρεμήσει, αυτός της τηλεφωνούσε, έκλαιγε κι απαιτούσε να συναντηθούν έστω για μια αγκαλιά.
Όπως η ίδια μας εξιστόρησε οι θυμοί του άρχισαν απ' τις προετοιμασίες του γάμου, με πρώτη έκρηξη την ημέρα που μοίρασαν τα προσκλητήρια: έσπασε το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης κι έβριζε την μάνα της. Η ίδια έδωσε τόπο στην οργή γιατί θεωρούσε πως όλος αυτός ο εκνευρισμός ήταν λόγω της κούρασης που περνούσαν απ' το τρέξιμο για το γάμο. Έγινε ο γάμος και οι εκρήξεις θυμού άρχισαν σιγά σιγά να ξεμπροστιάζονται απ' το γαμήλιο ταξίδι τους. Κι όταν  πια μπήκαν στην καθημερινότητα τους, τα πράγματα σιγά σιγά άρχισαν να χειροτερεύουν. Θύμωνε, την έβριζε, πετούσε πράγματα, μια φορά την χαστούκισε, την απάτησε. Η συμπεριφορά του μέχρι τώρα δείχνει πως υπάρχει κάποιο πρόβλημα υγείας. Ψυχολογικό πρόβλημα που παρά τις προσπάθειες της να τον πείσει να πάνε σε κάποιον ειδικό, εκείνος έβρισκε αφορμή να ξεσπά.
Πήγαινε στη δουλειά της κι αν τυχόν αργούσε λόγω κίνησης εκείνος θύμωνε, εξαγριωνόταν, την αποκαλούσε "πουτάνα". Σχεδόν καθημερινά υπήρχε αυτό το βιολί. Μέχρι που άρχισε να την απειλεί. Αν συνεχίσει να καθυστερεί να επιστρέφει απ' την δουλειά της, θα την έσφαζε. Πως αν τυχόν μιλούσε στους δικούς της για όσα συνέβαιναν στο σπίτι τους, το μεγάλο κουζινομάχαιρο ήταν στη διάθεση του. Θα τον ανάγκαζε να το κρύψει!
Είχε μιλήσει στους δικούς της κι είχε αφηγηθεί μέσες άκρες πως δεν πήγαινε καλά ο γάμος της και πως καβγάδιζαν συνεχώς με τον άντρα της. Οι γονείς της έλεγαν πως σε ένα "σπίτι" η γυναίκα είναι αυτή που το "κρατάει" στα θεμέλια του. Ποια θεμέλια όμως; Με την απειλή της χρήσης μαχαιριού;
Τελικά ο τελευταίος της καβγάς με τον άντρα της την έκανε να λάβει την οριστική της απόφαση. Δεν χρειαζόταν να καταλήξουν στα μαχαίρια. Καλύτερα θα ήταν να χωρίσουν και να παραμείνουν φίλοι και να του συμπαραστέκεται στα δύσκολα! 
Με κάποιο τρόπο ήθελε κι αυτή να παίξει το παιχνίδι της για να μην διακινδυνεύσει τις ζωές των δικών της αλλά και την δική της. Ποτέ δεν μπορεί κανείς να ξέρει τι έχει στο μυαλό του ένας τέτοιος άνθρωπος.
Μίλησε στους γονείς της, τους τα είπε σχεδόν όλα και έτσι τέθηκαν οι αποφάσεις. Η πρώτη ήταν να προχωρήσουν σε συναινετικό διαζύγιο και να του δίνουν λίγα λίγα τα χρήματα που έβαλε ο ίδιος για τον γάμο αλλά και που τα κέρδισε με την δουλειά του. Γενικά πάνε με τα νερά του μέχρι στιγμής για να κερδίσουν τον απαραίτητο χρόνο ώστε να συμβουλευθούν και ειδικούς για την προστασία τους.
Πρώτος ειδικός είναι ο ψυχίατρος. Σκοπός είναι να μάθουν να χειρίζονται την συμπεριφορά του ώστε οι ενοχλήσεις προς την κουμπάρα μου να είναι κάθε φορά και λιγότερες.
Δεύτερος ειδικός είναι ο δικηγόρος. Σκοπός είναι να μάθουν πως τους προστατεύει ο νόμος από κάτι τέτοιες περιπτώσεις και τι μπορούν να κάνουν.
Προσωπικά της είπα της κουμπάρας μου να κάνει καταγγελία στην αστυνομία για τις απειλές που δέχεται για την ζωή της και μετά να συμβουλευθεί τους  υπόλοιπους.
Φοβάται όμως. 
Εύχομαι όλα να λήξουν ομαλά κι ο καθένας να πάρει τον δρόμο του.

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

Δώρο... βοήθειας!

Χθες το απόγευμα μου τηλεφώνησε η μάνα μου απ' το χωριό. Ήθελε να μου πει να πάρω 50 ευρώ απ' τα χρήματα που αφήνουν κάτω στο σπίτι τους οι γονείς μου για πληρωμή λογαριασμών όταν τυχόν αργούν να κατέβουν απ' το χωριό. "Πάρε 50 ευρώ από τώρα αν θες -το ίδιο είναι άλλωστε αν εγώ στα έδινα στην γιορτή σου- και πήγαινε να ψωνίσεις απ' το σούπερ μάρκετ ότι χρειάζεστε για να φάτε της Παναγίας". Ειλικρινά δεν υπάρχει πιο ταπεινωτικό πράγμα να ακούς απ'τον γονιό σου κάτι τέτοιο που συνήθως ένα δώρο σε μια γιορτή είναι κάπως συμβολικό και σκοπό έχει να δώσει λίγη χαρά σε αυτόν που το λαβαίνει, ειδικά σε μια τέτοια δύσκολη στιγμή που βιώνουμε εγώ κι ο άντρας μου! Δηλαδή 50 ευρώ για δώρο στη γιορτή μου είναι 50 ευρώ για να πληρωθούν τυχόν λογαριασμοί κι άντε να πάρω κάνα κουτί γάλα ή λίγο τυρί απ' το σούπερ μάρκετ που δεν έχουμε στο ψυγείο! Ένα δώρο που αντί να προσφέρει ψυχολογική αναπτέρωση, σου προσθέτει άγχος ώστε μη τυχόν και το ξοδέψεις σε καμιά "βλακειούλα" πέρα από κάναν λογαριασμό ή καμιά επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ!

Θα προτιμούσα να πήγαιναν οι ίδιοι οι γονείς μου στο σούπερ μάρκετ και να μου φέρουν μια σακούλα πράγματα απ' τα πιο φθηνά και μαζί να μου κάνουν ένα δωράκι μικρής αξίας έστω από κάτι που μου λείπει στην γκαρνταρόμπα μου (και δεν έχω λόγω απώλειας βάρους): ένα μπλουζάκι, ένα κολάν-κάπρι, ένα ζευγάρι σαγιονάρες ή πέδιλα από τα φθηνιάρικα των 5-10 ευρώ, μια κολώνια, βρακιά απ'την λαική στην τελική... που σε λίγο καιρό κι αυτά που έχω θα τρυπήσουν κι όσο να τα μπαλώνω πάλι θα τρυπάνε!
Εκεί που προσπαθείς να τα βγάλεις πέρα, εκεί που σου κάνουν ένα δώρο σε χρήματα, εσύ δεν μπορείς αυτό το δώρο να το χαρείς όπως θέλεις εσύ... Κι η ταπείνωση έρχεται να συμπληρωθεί με μια άλλη ατάκα: "θα πω και του αδερφού σου να σου δώσουν κάνα 20εύρο για δώρο, για να συμπληρώσεις ένα ποσό να πληρώσεις κάναν λογαριασμό"!
Και σκέφτομαι το εξής: μέσα στον  Ιούλη είχε πόνους στη μέση η μάνα μου και πήγαμε στον ορθοπεδικό και τις έκανε 2 ενέσεις και κάπως συνήλθε. Μετά την επίσκεψη ήθελε να πάμε σε μαγαζί υποδημάτων για να πάρει πέδιλα γιατί όσα παπούτσια είχε της έκαιγαν τις πατούσες, όπως μόνιμα παραπονιέται! Έχει προτίμηση μάλιστα σε συγκεκριμένη φίρμα: στα μπόξερ! Και πήρε ένα ζευγάρι πέδιλα! Που εγώ τελευταία φορά που αγόρασα πέδιλα ακριβά απ' το ίδιο μαγαζί, ήταν πριν 13 χρόνια ακριβώς και τα είχα πληρώσει 60 ευρώ θυμάμαι. Από τότε μέχρι σήμερα βολεύομαι με ότι φθηνό βρω στην λαϊκή!
Δεν δίνω αναφορά πως είμαστε οικονομικά στο σπίτι, όμως δεν μπορώ να βλέπω αυτή την πρόκληση απ' τους ίδιους τους γονείς μου. Έχασα κιλά και φοράω παλιά ρούχα που είχα να τα φορέσω πάνω από 20ετία. Τα βλέπει και νομίζει πως είναι καινούρια! Που τα μόνα καινούρια ήταν να αγοράσω 2 παντελόνια των 10 ευρώ απ' την λαϊκή για να φοράω όταν πηγαίνω σε κάναν γιατρό ή καμιά επίσκεψη σε φίλη (που κι αυτή πια πήρε των οματιών της και κατέβηκε στη Ρόδο για δουλειά).
Σκέφτομαι το 50εύρο κι αναρωτιέμαι "να το πάρω και να αισθάνομαι επιπλέον βάρος που δεν μπορώ να το ξοδέψω όπως εγώ γουστάρω;". Πόση κατάντια πια; Πόσο πάτο θα πιάσουμε στο σπίτι μας ακόμη; Που ψάχνουμε για δουλειές, στέλνουμε βιογραφικά κι από πουθενά δεν χτυπάει έστω μια ειδοποίηση για συνέντευξη! Που εγώ για να αρχίσω το μπέϊμπι-σίτινγκ στον ανιψιό μου θα πρέπει να κάνω υπομονή ένα μήνα ακόμη και που τα πρώτα χρήματα θα φύγουν για ΚΤΕΟ κι ασφάλεια στο αυτοκίνητο... Ναι.. Δυστυχώς! Το αυτοκίνητο το χρειαζόμαστε για την διανομή βιογραφικών, γιατί ακόμη και το 30ευρο που φέρνει ο άντρας μου κάθε Κυριακή απ' την λαϊκή που βοηθάει έναν ψαροπώλη, με το αυτοκίνητο πάει κι έρχεται, γιατί είναι εκτός πόλης!

Πόσο απαξίωση πια;

Κυριακή, 7 Αυγούστου 2016

Εκπαιδεύοντας την συμπεριφορά

Μια γειτόνισσα στις πολυκατοικίες απέναντι μας πριν 2 χρόνια απέκτησε με εξωσωματική ένα αγοράκι. Η γυναίκα αυτή πέρασε και πάλεψε με την επάρατο και βγήκε νικήτρια. Αν και αργά αποφάσισε να αποκτήσει ένα παιδάκι για να μεγαλώσει η οικογένεια της. Με 3 προσπάθειες και με μια εγκυμοσύνη πολύ ομαλή, απέκτησε τον πιτσιρικά της. Η χαρά της για το παιδάκι, έχει ως αποτέλεσμα να μην του χαλάει χατίρια του πιτσιρικά. Ακόμη δεν μπορεί να εκφραστεί με λέξεις ο μικρός παρά μόνο με τσιρίδες! Σκούζει όλη την ώρα για οτιδήποτε και μάλιστα η ίδια η γειτόνισσα πάντα μας ζητά συγγνώμη γι' αυτό. Το παιδάκι δεν φταίει βέβαια, αλλά είναι θέμα εκπαίδευσης!
Όταν στην τηλεόραση βλέπαμε την εκπομπή με τις διάφορες νταντάδες να εκπαιδεύουν γονείς και παιδιά για να κυριαρχήσει η αρμονία στο σπίτι, αρκετοί κι αρκετές ήταν που κορόιδευαν κι έλεγαν πως αυτά δεν γίνονται.
Ναι, δεν γίνονται! Αν αφήνεις το παιδί να κάνει ότι αυτό νομίζει, βεβαίως και δεν γίνονται! Χωρίς επιμονή κι υπομονή επίσης δεν γίνονται!
Καμία μάνα δεν θέλει να τιμωρήσει το μονάκριβο παιδί της, αλλά με κάποιο τρόπο πρέπει να το κάνει και κυρίως να μην πέφτει σε παγίδες χειρισμού του παιδιού. Η αλήθεια είναι πως κάθε παιδί έχει την απόλυτη εξυπνάδα και μπορεί να καταφέρει να γίνει το δικό του χωρίς ο γονιός να το πάρει χαμπάρι!!!
Η πιο απλή κι αποδοτική τιμωρία λοιπόν, είναι να βάζεις το παιδί να κάθεται σε μια μεριά του σπιτιού: στο καθιστικό ή στο δωμάτιο του, σε κάθισμα δικό του ή στην άκρη ενός καναπέ χωρίς παιχνίδια να του εξηγείς για ποιο λόγο το βάζεις "τιμωρία" επιβλητικά και κυρίως να μην βγάζει τσιμουδιά όσο θα κάθεται στο χρόνο που θα του καθορίσεις. Αν τυχόν κι αρχίσει να τσιρίζει ή να λέει τα δικά του, δεν δίνεις σημασία. Αν δώσεις, έχεις χάσει το παιχνίδι και η επόμενη φορά αυτής της τιμωρίας δεν θα αποδώσει το αποτέλεσμα που θέλεις.
Φυσικά θα υπάρξει αντίδραση απ' το παιδί. Θα σηκωθεί και θα πάει στα παιχνίδια. Το ξαναπιάνεις και το βάζεις στη θέση που το είχες πριν και του εξηγείς και πάλι επιβλητικά πως δεν θα κουνηθεί από εκεί αν δεν του πεις εσύ το πότε. Μπορεί να κλάψει με λυγμούς, μπορεί να κάνει διάφορα προκειμένου να αποσπάσει την προσοχή, δεν του κάνουμε το χατίρι. Το αφήνουμε να κλάψει, να τσιρίξει, να αντιδράσει. Αν ξαναφύγει απ' την θέση του ξανά πάλι το βάζουμε πίσω. Προσωπικά στον ανιψιό μου έχει τύχει να τον έχω τιμωρία για 2 ώρες! Απίστευτο ε; Κι όμως, το αποτέλεσμα είναι πως όταν κάθεται στην γωνία του καναπέ χωρίς τα αγαπημένα του αυτοκινητάκια, αρχίζει να συνδυάζει και να σκέφτεται πως η αταξία που έκανε δεν έπρεπε να την κάνει και πως αν την ξανακάνει δεν θα μπορεί να παίζει! Και το αποτέλεσμα ήταν ευχάριστο. Οι κακές συνήθειες που είχε κόπηκαν. Ο ανιψιός μου είχε το ελάττωμα να τσιμπάει και να δαγκώνει. Εκεί που σε αγκάλιαζε σου έχωνε και μια δυνατή τσιμπιά ή δαγκωματιά, δήθεν από χαρά.
Υπ' όψιν πως για μια τέτοια τιμωρία χρειάζεται τη συνεργασία μεταξύ των δύο γονιών και του προσώπου που βοηθά στην ανατροφή του παιδιού (γιαγιά-παππούς-θεία). Ίσως οι γιαγιάδες να μην συμφωνήσουν σε κάτι τέτοιο, πρέπει όμως να τις πείσετε για να μπει τάξη! Αυτό δίνει την δυνατότητα ώστε το παιδί να μην λέει πως δεν το αγαπάτε και πως μόνο η γιαγιά το αγαπάει πολύ και να τη θέλει περισσότερο απ' τους ίδιους τους γονείς! Τους βλέπει όλους το ίδιο, πως όλοι το αγαπάνε το ίδιο αλλά αν συνεχίσει να κάνει αταξίες θα απομακρυνθεί απ' τα παιχνίδια του και είναι κάτι που δεν το θέλει!
Όσο για τον πιτσιρικά της γειτόνισσας... μπορεί να μην μιλάει ακόμη, αλλά με τις τσιρίδες θέλει να διεκδικεί παιχνίδια άλλων παιδιών, με τις τσιρίδες να του γίνονται τα χατίρια, με τις τσιρίδες να θυμώνει. Το πότε θα μιλήσει.. είναι θέμα χρόνου! Μου θυμίζει το παιδάκι ενός φιλικού ζευγαριού που μίλησε στα 3 του κι από τότε... δεν έχει βάλει γλώσσα μέσα!

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2016

Χωρίσματα

Γράφω και παραπονιέμαι και βρίζω για φίλους, αλλά να που όταν έρχονται τα νέα και είναι άσχημα, πέφτεις απ' τα σύννεφα!
Χθες αργά το βράδυ μας τηλεφώνησε η κουμπάρα μας, για να μας ανακοινώσει πως με τον άντρα της χώρισαν. Πως το απόγευμα πήγαν στον δικηγόρο τους και υπέγραψαν ώστε να αρχίσει η διαδικασία συναινετικού διαζυγίου. 
6 χρόνια μαζί, τα 2 από αυτά παντρεμένοι. Μαζί στα όμορφα, μαζί στα δύσκολα... Γνωρίστηκαν σε μια περίοδο που η κουμπάρα μου διάβαζε για την πτυχιακή της, εκείνος την στήριξε πολύ, της στάθηκε, την βοήθησε ώστε να έχει όσο γινόταν λιγότερο άγχος και τα βάρη έπεφταν σε αυτόν ώστε να μην αποσπάτε η προσοχή της κουμπάρας μου απ' τα βιβλία της. Της θύμιζε να σηκώνει λίγο το κεφάλι της από αυτά κι όταν έκανε το διάλειμμα της εκείνος την έπαιρνε στο αυτοκίνητο και έβγαιναν για καφέ, ώστε 1-2 ώρες που διαρκούσε το διάλειμμα να ήταν ώρα χαλάρωσης. Τελείωσε με το πανεπιστήμιο η κουμπάρα μου κι αποφάσισαν να κάνουν το επόμενο βήμα. Τους έβγαινε πολύ καλά η συμβίωση, βέβαια οι  αποφάσεις μετά θα ήταν σοβαρές και δύσκολες για εκείνον. Θα έπρεπε να κάνει μεγάλα βήματα αλλαγής στην ζωή του. Δεν είχε σπουδάσει κάτι εκείνος, ένας απλός κλητήρας ήταν σε δικηγορικό γραφείο, όπου εργαζόταν αρκετές ώρες με χρήματα που έφταναν ίσα για εκείνον. Θα έπρεπε λοιπόν να αφήσει την συμπρωτεύουσα για να κατέβει στην πόλη μας. Πως να αφήσεις μια τέτοια μεγάλη πόλη, με άλλη  ποιότητα ζωής για μια μικρή που η ανεργία έχει ξεπεράσει και το κόκκινο του κινδύνου; Τα βρήκαν μεταξύ τους κι έτσι θα τον βοηθούσαν τα μελλοντικά πεθερικά του στο θέμα εργασίας' ήταν διατεθειμένοι να τον εκπαιδεύσουν και να του δώσουν μια θέση στο λογιστικό τους γραφείο ώστε να ασχολείται με το αντικείμενο που θα του ανάθεταν και που προβλέπονταν και ταξίδια ώστε να εξελιχθεί επαγγελματικά.
Δεν θα είχαν ενοίκια να πληρώνουν καθότι το πατρικό της κουμπάρας μου πέρασε στην ιδιοκτησία της κι έτσι θα είχαν τον δικό τους χώρο. Μόνο που χρειαζόταν ανακαίνιση ώστε να βαδίζει με τα δικά τους γούστα. Και μπήκαν  στην διαδικασία. Τελείωσαν και προχώρησαν στις προετοιμασίες του γάμου. Μια τέτοια απόφαση λαμβάνεται από κοινού κι άλλωστε ο άλλος για να αφήνει πίσω του την ζωή που έκανε ήταν αποφασισμένος να κάνει την μεγάλη αλλαγή. Να σημειώσω πως ήταν ορφανός από γονείς, με αδερφούς παντρεμένους με οικογένειες που ζούνε στην πρωτεύουσα και την συμπρωτεύουσα! Δεν είχε λοιπόν να συζητήσει με κάποιους τις αποφάσεις που είχε λάβει. Όλα κύλησαν όπως τα είχαν συμφωνήσει. Και παντρεύτηκαν. 
Ξεκίνησε η ζωή τους με πολύ καλούς οιωνούς. Έβλεπες ένα ευτυχισμένο ζευγάρι, που πορευόταν μαζί σε πολλά επίπεδα, που τη ζωή τους την ζήλευα αλλά και πολύ κόσμος άλλος μαζί: με τις εξόδους τους τις συχνές, τις εκδρομές, τα ταξίδια τους εντός κι εκτός Ελλάδος, είτε για αναψυχή είτε για εκπαίδευση, ο καθένας στο αντικείμενο του.
Σε σύντομο χρονικό διάστημα αποκαταστάθηκαν επαγγελματικά. Όμως ο καθένας βοηθούσε τον άλλο, ήταν πάντα μαζί κι ας μην ήταν ο καθένας γνώστης καλός στο αντικείμενο του άλλου. Έστω και η λειψή γνώση του ενός προς τον άλλον ήταν αρκετή ώστε να βγει η εργασία του καθενός με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Κι είχε αποτέλεσμα!
Με αυτή την εικόνα τους θυμάμαι μέχρι χθες που μου τηλεφώνησε η κουμπάρα μου.
Έπεσα απ' τα σύννεφα. Άρχισε να μου λέει πως τα προβλήματα άρχισαν αμέσως μετά το γάμο. Της φερόταν άσχημα, βίωνε λεκτική κακοποίηση σχεδόν καθημερινά, την έβριζε, την χτυπούσε και την απάτησε! Το τι βίωνε δεν το ήξερε κανένας. Έβλεπαν όλοι ...το "ζευγαράκι της Αγ. Παρασκευής"! Μέχρι που πριν μερικούς μήνες μίλησε στους γονείς της γιατί η κατάσταση άρχισε να ξεφεύγει. Οι γονείς της τής έριξαν το φταίξιμο με την φράση-κλισέ: "η γυναίκα κρατάει το σπίτι"!
Μόνο που η γυναίκα για να κρατήσει το σπίτι της και να μην το διαλύσει θα θυσιαστεί η ίδια: ή θα ανεχτεί τα πάντα απ' τον σύζυγο και θα σκύβει το κεφάλι ή θα υπάρχει συνεργασία ώστε αν του αντρός τα μυαλά πετάνε στον αέρα η γυναίκα να τον προσγειώνει και να του δείχνει την απλή λογική. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, όσο κι αν προσπάθησε να κρατήσει τις ισορροπίες, ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Τον έδιωξε. Εκείνος έφυγε στην πρωτεύουσα κι αυτή να προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της, να βρει τον εαυτό της, να στηριχτεί στις δυνάμεις της για να προχωρήσει. Οι γονείς της είναι δίπλα της γι' αυτό, αλλά παρόλα αυτά δεν ξέρουν και πολλά πράγματα για το τι βίωνε η ίδια.
Κανονίσαμε να βρεθούμε μία από αυτές τις μέρες να τα πούμε. Ξέρω πως μονός καυγάς δεν γίνεται κι ένας μέρος ευθύνης θα το έχει και η ίδια. Γιατί από κουβέντες υβριστικές που έλεγε προς το πρόσωπο της -όπως η ίδια μου τις είπε- αποδεικνύουν πως κάπου με κάποιο τρόπο φταίει και η ίδια.

Τελικά: τα φαινόμενα απατούν!

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Φίλοι... φίλοι... καριο-φίλοι!

Ηρέμησε! Αν δεν έχεις φίλους, ο Θεός είναι ο Καλύτερος Φίλος σου.

Το ότι θα έφτανε η στιγμή που θα έβλεπα πως το χρήμα διαφεντεύει τις ζωές μας σε πολύ μεγάλο -σχεδόν ακραίο- ποσοστό ποτέ δεν το περίμενα.

Κατ' αρχήν να σημειώσω πως έχει η ζωή στο σπίτι μου αυτή την περίοδο: 
σχεδόν όλο το καλοκαίρι τα πράγματα σφίξανε πάρα πολύ. Ο άντρας μου δούλευε κοντά σε νεαρό μάστορα ως βοηθός. Ο άντρας μου 48 ετών για βοηθός κι ο μάστορας 30! Τώρα φανταστείτε τι γινόταν όταν πήγαιναν σε δουλειές που έκλεινε ο νέος με την διαφορά ηλικίας! Κανένας πελάτης δεν φανταζόταν πως ο νεαρός ήταν ο μάστορας και συνήθως απευθύνονταν στον άντρα μου! Το κόμπλεξ λοιπόν άρχισε να κυριεύει τον νέο. Μια και δύο άρχισε να βγάζει διάφορες απαιτήσεις. Για 15 ώρες την ημέρα ο άντρας μου πληρωνόταν 30 ευρώ. Από 40 που ήταν τις πρώτες μέρες του κατέβασε το μεροκάματο στα 30 και χωρίς ένσημα αλλά με την υπόσχεση πως κάποια στιγμή θα του κολλούσε ένσημα πως μιλούσε με τον λογιστή του μήπως και έμπαινε σε κάποιο πρόγραμμα απ' τον ΟΑΕΔ και τέτοιες κουλαμάρες. Απαιτούσε ξαφνικά να παίρνει ο άντρας μου το αυτοκίνητο για να πηγαίνει σε διάφορες δουλειές χωρίς να του πει πως θα τον πληρώσει επιπλέον για έξοδα μετακίνησης. Με ένα αυτοκίνητο που δεν έχει γίνει σωστό σέρβις αλλά που κοιτάχτηκαν μόνο τα βασικά ίσα για να μπορούμε να διανέμουμε βιογραφικά στα εργοστάσια στα Οινόφυτα, γιατί χωρίς όχημα κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει και γιατί η online αποστολή βιογραφικών δεν είναι και τόσο αποδοτική. 

Οι μέρες περνούσαν, άρχισε να γνωρίζει καλύτερα τον άντρα μου και το αποτέλεσμα ήταν ο νέος τα λάθη της δουλειάς του (απ' τα ίδια του τα χέρια δηλαδή) άρχισε να τα φορτώνει στον άντρα μου! Ο άντρας μου δεν μιλούσε γιατί η ανάγκη για δουλειά η ανάγκη για το μεροκάματο σε κάνει να σκύβεις το κεφάλι και να δέχεσαι τις μαλακίες του άλλου. Από δω το είχε από κει το είχε, το κόμπλεξ ανωτερότητας είχε ως αποτέλεσμα να μην τον ειδοποιήσει για δουλειά  κάποια μέρα. Ποτέ δεν του είπε "ξέρεις φίλε, δεν μου κάνεις, εγώ θέλω αυτό- αυτό κι αυτό να κάνεις για τα 30 ευρώ που σου δίνω". Αντίθετα κάθε φορά που του τηλεφωνούσε ο άντρας μου ο πιτσιρικάς του έλεγε "δεν έχω κάτι ακόμα, όταν θα έχω θα σου τηλεφωνήσω". Παράλληλα εκείνο το 10ήμερο της δήθεν "αναδουλειάς" έτυχε και τον ειδοποίησε τον άντρα μου ένας ψαροπώλης να πάει στην λαϊκή της Κυριακής για μεροκάματο. Κι ευτυχώς που έτυχε κι αυτό κι έτσι όσο υπάρχει αυτό το 30ράκι το βδομιαδιάτικο προσπαθούμε να επιβιώσουμε. Ο μάστορας δεν ξανατηλεφώνησε όμως το έκανε ο άντρας μου για να ξεκαθαρίσουν. Κι από αυτό βγήκε το νέο, πως βρήκε τελικά πιτσιρικά που του έκανε όλες τις εξυπηρετήσεις... και καλά! Μάλλον το 30άρι για τις τόσες ώρες ήταν ήδη πάρα πολύ και δεν του ήταν εύκολο να το μειώσει! Ο ξεφτίλας!

Όσα χρήματα λοιπόν κατάφερα να κρατήσω στην άκρη για όσο δούλευε στο μαστοράκι ο άντρας μου αυτά έφυγαν σε υποχρεώσεις. Έσφιξαν οι κώλοι θέλοντας και μη. Και να που οι φίλοι, που μας δένουν μάλιστα ιδιαίτεροι δεσμοί με του που ανακοινώνουμε πως έχει η κατάσταση, ξαφνικά χάθηκαν. Ούτε ένα τηλεφώνημα να μάθουν τα νέα μας, ούτε μια επίσκεψη να έρθουν για καφέ. "Ε, που να ερχόμαστε να κλειστούμε μέσα, καλύτερα να βγούμε για καφέ... όποτε μπορέσετε"! Ούτε καν για τα μάτια να πουν... "γουστάρετε αν φυσικά μπορείτε κι εσείς, να πάρουμε καφέ στο χέρι και να κάνουμε περίπατο μέχρι την παραλία"; Όχι! Να πέσει η μύτη μας; Να μας δουν διάφορα μάτια να'χουν να μας σχολιάζουν που ξεπέφτουμε έτσι; Τέτοια είναι η φιλία; Εξαγοράσιμη; 
Δεν ζήτησα δανεικά κι αν κάποια στιγμή χρειάστηκα δεν ζήτησα από αυτούς. Έναν λογαριασμό ΔΕΗ δεν μπορούσα να πληρώσω γιατί προείχαν ιατρικά ραντεβού κι εξετάσεις και τον έδωσα στον αδερφό μου να τον πληρώσει που κι αυτά τα χρήματα κάποια στιγμή θα του τα επιστρέψω. Δεν θα τα δεχτεί αλλά θα τα επιστρέψω με την πρώτη ευκαιρία. Δεν είναι και υπερβολικό το ποσό των 60 ευρώ (γιατί έχω κοινωνικό τιμολόγιο) αλλά δεν μπορούσα να το πληρώσω.

Ναι, περνάμε  ζόρικα. Πάρα πολύ ζόρικα από κάθε άλλη φορά. Αυτό που περίμενα απ' τους ελάχιστους φίλους που έχουμε, ήταν μια επίσκεψη, ένας καλός λόγος εμψύχωσης από ένα τηλεφώνημα έστω... όχι τέτοια συμπεριφορά όμως. Συμπεριφορά αποξένωσης αυτόματα από την στιγμή που αρνείσαι να βγεις έξω  και να πας μαζί τους σε καφετέρια που συχνάζει όλοι η μπασκλασαρία της πόλης μόνο και μόνο για να κάνουν τα εφέ τους! Δεν θέλω τέτοιους φίλους, να μου λείπουν!

Αλλά πρέπει να τους τύχει, να την βιώσουν την κατάσταση και μόνο τότε θα με θυμηθούν.
Βγήκαμε με τον άντρα μου και κάναμε την βόλτα μας με καφέ στο χέρι! Είδαμε πως είχαμε 2 ευρώ επιπλέον κι αγοράσαμε 2 καφεδάκια (του 1 ευρώ  ο καθένας) και πήγαμε σε παγκάκι στην παραλία μας και το ευχαριστηθήκαμε! Ίσως αν αλλάξουν τα δεδομένα να πάμε για καφέ σε καφετέρια, αλλά όσο ο καιρός το επιτρέπει και υπάρχουν 2 ευρώ επιπλέον στο ταμείο, θα τα ξοδέψουμε κατά αυτό τον τρόπο. Για να αισθανθούμε εμείς καλά. Είμαστε μόνοι μας και παλεύουμε καθημερινά. Καλύτερα έτσι, απ' το να ανεχόμαστε τους δήθεν φίλους! Κι επειδή μας έχουν μουτζώσει με χέρια και με πόδια, τους τα επιστρέφω αναλόγως. Άστο διάολο πια... παλιάνθρωποι!