Pages

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Και μη χειρότερα... 2!

Χθες το απόγευμα ήμασταν ξανά σχεδόν οι ίδιες στην απογευματινή βάρδια. Και χωρίσαμε τα τσανάκια μας. Η μυστήρια από εμάς (συμβασιούχος) έκανε παρέα με την άλλη μόνιμη που ήταν χθες βάρδια και είχε πιο πολύ θάρρος κι απέφευγε την μόνιμη που θα την αναφέρει στην προϊσταμένη. Δεν είδα να ίδρωσε το αυτί της για αυτό το γεγονός κι απλά περιμένει. Η δε "θυμωμένη μόνιμη" χθες δεν πραγματοποίησε την "απειλή" της γιατί της προέκυψε ένα οικογενειακό θέμα, αλλά όπως είπε δεν θα το αφήσει να περάσει έτσι. Παρά την προσπάθεια την δική μου να την πείσω να δώσει τόπο στην οργή, εκείνη επέμεινε πως αυτό που είναι να κάνει θα το κάνει κι ας αποφασίσει η προϊσταμένη κι ο διοικητής για την συμβασιούχο που πάει κόντρα στα δεδομένα του τμήματος νοσηλευτών. Αν θέλει να εργαστεί ας μάθει να εργάζεται σωστά, να ακούει και να μην πηγαίνει κόντρα.
Ήταν μια βάρδια κάπως για μένα! Η "θυμωμένη μόνιμη" συνεχώς απέφευγε να βρίσκεται μαζί στον ίδιο χώρο με την συμβασιούχο. Εγώ κρατούσα την απόσταση που έπρεπε. Την δουλειά μου κοίταζα κι η καθεμία ας βγάλει τα απωθημένα της όπως νομίζει.
Προσπαθώ να τα έχω καλά με όλες. Σίγουρα δεν θα ταιριάσω με όλες, αλλά υπάρχουν και οι υπεύθυνοι οι οποίοι μπορούν να βλέπουν και να κρίνουν την προσφορά της κάθε νέας ή νέου που πήγε να εργαστεί στο νοσοκομείο. Καθημερινά κρινόμαστε, αν η συμβασιούχος συνάδελφος θέλει να το προσπερνά είναι δικό της θέμα. Αν γίνει η αναφορά, μετά το πέρας του χρόνου που λήγει το πρόγραμμα του ΟΑΕΔ η οποιαδήποτε πιθανότητα ανανέωσης της σύμβασης για εκείνη θα είναι μικρότερη, όσο συνεχίζει να είναι μόνο λόγια κι από πράξεις... όσα πάνε κι όσα έρθουνε!

Αυτά τα λίγα... Απόψε είμαι νύχτα! Και δεν την παλεύω... τραβάω σερί από Δευτέρα με διαφορετικές βάρδιες κι ελάχιστη ξεκούραση! Από μεθαύριο θα έχω 2ήμερο ρεπό, αλλά την μια μέρα θα την φάω στον ύπνο, λόγω της 2ης νυχτερινής βάρδιας! 😞

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Και μη χειρότερα!

Λοιπόν το "πρακτορείο Ρόϊτερ" που ανάφερα σε προηγούμενη ανάρτηση δεν φτουράει σε τίποτε μπροστά στη περίπτωση μιας άλλης συναδέλφου που τελικά σπάει τα νεύρα όλων μας: συμβασιούχων και μονίμων!
Κάνεις υπομονή και δίνεις την ευκαιρία να καταλάβεις την λογική και τον τρόπο που εργάζεται μια συνάδελφος αλλά όταν τελικά συνεχίζει τον χαβά της, ξέρεις πως το πράγμα θα προκαλέσει γενικό εκνευρισμό συνολικά!
Η συγκεκριμένη ήρθε για εργασία 2 εβδομάδες μετά από εμάς. Από την πρώτη στιγμή άρχισε να συγκρίνει πράγματα και καταστάσεις με την εμπειρία της πρακτικής της που έκανε σε μεγάλο νοσοκομείο της Αθήνας. Δεν έλεγε και δεν λέει να καταλάβει πως το τμήμα ακολουθεί την δική του γραμμή την οποία ακολουθούν πρώτους απ' όλους οι μόνιμοι και στη συνέχεια εμείς ως συμβασιούχοι. Μπορεί κάποια πράγματα να μην αρέσουν σε όλους κι όλες γιατί διαφορετικά τα διδαχθήκαμε, όμως δεν έχουμε -θεωρώ- το δικαίωμα να αμφισβητούμε το έμπειρο προσωπικό και τα βήματα που ακολουθεί. Την πρώτη μέρα λοιπόν της εξηγήσαμε πως υπήρχε σε κάποιο θάλαμο ασθενής με ηπατίτιδα για να πάρει τα δικά της μέτρα προφύλαξης:
"Μα δεν θα έπρεπε να υπάρχει ένας πίνακας που να αναφέρει ποιοί ασθενής έχουν λοιμώδες νόσημα, ώστε να το ξέρουμε όλοι;". Προθυμοποιήθηκα και της εξήγησα πως αυτό αναγράφεται στο ντοσιέ με τις καρτέλες των ασθενών με έντονα κόκκινα γράμματα που χτυπάνε στο μάτι.
"Μα εμείς στο "τάδε" νοσοκομείο πηγαίναμε πρώτα στον πίνακα για να ενημερωθούμε και μετά ανοίγαμε τις καρτέλες των ασθενών για να ετοιμάσουμε τις νοσηλείες"! Της εξήγησα πως συμφωνώ με αυτό που λέει αλλά άλλο το "τάδε" νοσοκομείο που είναι μεγάλο και νοσηλεύει 100άδες ασθενών κι άλλο ένα μικρό που βία να φιλοξενήσει 10 ασθενείς σε μια βδομάδα!
Μετά τις φάνηκε περίεργο που ήμασταν τόσο πολύ συμβασιούχοι σε ένα τόσο μικρό νοσοκομείο και της εξηγήσαμε πως σύντομα θα ανοίξει το τμήμα επειγόντων περιστατικών (ΤΕΠ) οπότε αρκετοί από εμάς θα απασχοληθούν στο ισόγειο κι όχι στις κλινικές που είμαστε τώρα.
Της έκανε εντύπωση που εγώ πηγαίνω μακιγιαρισμένη (μη φανταστείς τίποτε το εξωφρενικό: λίγη σκιά, λίγο κραγιόν και ρουζ στα μάγουλα που δείχνω σαν άρρωστη αν δεν βάλω ελάχιστο): "Μα πως το μπορείτε και βάφεστε; Εγώ δεν μπορώ καθόλου να μπω σε αυτή τη διαδικασία.". Της εξηγώ πως αυτό κάνει εμένα πρώτα απ' όλα να αισθάνομαι καλά, από την άλλη έκανα όμορφη εντύπωση στον Διοικητή (αυτό δεν της το είπα και δεν την αφορά άλλωστε) και γιατί στην τελική να χαλάσω την εικόνα μου; Άλλωστε όπως έχει φανεί η προσεκτική εμφάνιση φτιάχνει και λίγο την διάθεση των ασθενών που με βλέπουν και χαμογελάνε!
Την χαλάει που βλέπει τις μόνιμες με τα μαλλιά μακριά που πάνε να κάνουν φλεβοκαθετηριασμό ή να πάρουν εργαστηριακά (αιμοληψίες)! Κι εμένα με χαλάει, αλλά αν την μόνιμη δεν την ενοχλεί πάνω στην δουλειά της εμένα δεν μου πέφτει λόγος στην τελική.
Την χαλάει που βλέπει να έχουμε τα νύχια μας περιποιημένα αν και η ίδια τα είχε μέχρι που τα χάλασε για να μην την σχολιάσουμε!
Την χαλάει η διατροφή του νοσοκομείου και θεωρεί απαράδεκτο το πρωϊνό: "Μα να δίνουν μαργαρίνη και μαρμελάδα σε ασθενής;"! Γιατί πότε ήταν διαφορετικό το πρωϊνό που εμένα μου διαφεύγει; Κι εγώ την εποχή που έκανα πρακτική αυτό ήταν! Θα συμφωνήσω πως δεν υπάρχουν τα φρούτα και τα γιαουρτάκια στα μενού των ασθενών που έχουν ελεύθερη διατροφή, αλλά και η διοίκηση με κάποιο τρόπο προσπαθεί να κάνει οικονομία! Αν δώσει σαν έξτρα επιδόρπιο μαζί με το πιάτο φαγητό ένα γιαούρτι δεν θα έχουμε εμείς γάντια μιας χρήσης για να κάνουμε την δουλειά μας (παράδειγμα αυτό), που ήδη υπάρχει πρόβλημα και πολλές φορές προσπαθούμε να κάνουμε δουλειά με γάντια μεγάλου μεγέθους ή χρησιμοποιούμε στην ανάγκη αποστειρωμένα!
Δεν χρησιμοποιεί λέει μαργαρίνη αλλά φρέσκο βούτυρο κι ελαιόλαδο για την διατροφή στο σπίτι της, αλλά βλέπω να τρώει μπισκότα κι άλλα διάφορα συσκευασμένα σνακ που είναι φουλ σε λάδια μη επιτρεπτά για την ίδια! Καλή μου μας δουλεύεις ψιλό γαζί!
Χθες ετοίμασα εγώ την νοσηλεία των 6 που ήταν συγκεκριμένα πράγματα να κάνω και δεν απαιτούσε επιπλέον άτομο για βοήθεια, τσουπ! σκάει από πίσω μου και προσπαθούσε να κάνει την δική μου δουλειά. Ούτε που ρώτησε αν χρειαζόμουν βοήθεια, παρά από μόνη της άρχισε να μου ζητά τις θερμοκρασίες των ασθενών για να συμπληρώνει τα θερμοδιαγράμματα. Την πρόσβαλα μπροστά σε ασθενή: "θες να κάνεις εσύ την νοσηλεία;" την ρωτάω. "Να βοηθήσω ήθελα, να κάνω κάτι κι εγώ για να μη κάθομαι"! Κι έφυγε. Δεν το συνέχισα, γιατί θα έπρεπε από μόνη της να πάρει και να καταλάβει πως για την συγκεκριμένη νοσηλεία εγώ έχω υπογράψει στις καρτέλες των ασθενών κι εγώ θα χρεωθώ όποιο λάθος γίνει, ακόμη κι εξαιτίας της!
Δεν ανακατεύτηκα όμως στην επόμενη νοσηλεία και την άφησα να την ετοιμάσει και να βγει μαζί με την μόνιμη συνάδελφο. Κι έκανε και λάθη και πρόσβαλε την μόνιμη που δεν είχε την υπομονή να κάνει νοσηλεία σε έναν-έναν ασθενή αλλά βάζοντας στο νεφροειδές τη νοσηλεία των ασθενών ενός θαλάμου! Κόντεψε να πνίξει και χειρουργημένη ηλικιωμένη γυναίκα χωρίς να συμβουλευθεί την μόνιμη με τι τρόπο θα χορηγήσει τα φάρμακα στην γυναίκα αυτή που "έβραζαν" τα σωθικά της απ' τα φλέματα λόγω της νάρκωσης. "Δεν ξαναδίνω φάρμακα σε τέτοια ασθενή ας το κάνει η αποκλειστική της" ήταν τα λόγια της μπροστά μου όταν οι μόνιμες πήγαιναν να φέρουν το μηχάνημα για να κάνουν αναρρόφηση στην γυναίκα και συνέλθει. Τι δουλειά έχει η αποκλειστική σε αυτή την περίπτωση; Και γιατί να χρεωθεί τη νοσηλεία η αποκλειστική όταν αυτή έχει υπογράψει την χορήγηση; Έτσι αυθαίρετα μεταβιβάσουμε τις ευθύνες αλλού αντί να πούμε "ναι ήμουν λάθος το παραδέχομαι και θα προσπαθήσω να μην το επαναλάβω και ζητώ συγγνώμη";
Η μόνιμη που ήταν μαζί της και προσπαθούσε να επιβλέπει τι κάνει η νέα, νευρίασε πολύ και δικαιολογημένα. Δεν δεχόταν να της κάνει υποδείξεις μια νέα που ακόμη μάθαινε και θα έπρεπε να ακούει και να δέχεται συμβουλές ώστε να μπορεί σύντομα να κινηθεί μόνη της και υπεύθυνα πάνω σε νοσηλείες κάθε είδους!
Υπήρχε γενικώς ένας εκνευρισμός και όπως που είπε η μόνιμη (που κάνουμε και παρέα άλλωστε και βγαίνουμε και για καφεδάκι) την επόμενη μέρα -δηλαδή σήμερα- θα πήγαινε να την αναφέρει στην προϊσταμένη και μετά στον διοικητή. "Δεν δέχομαι ρε Μαρία να αξιολογούμε από μεγάλο νοσοκομείο με 9,5/10 που ήμουν και καινούρια και να έρχεται μια νέα με ύφος να μου το παίζει πως τα ξέρει όλα, ενώ δεν έχει βάλει καν την υπογραφή της στην νοσηλεία και να κάνει και λάθη μαζεμένα και να μην ακούει τίποτε απ' όσα της έλεγα. Αν δεν της αρέσει επειδή βαριέται να περπατάει, ας καθίσει σπίτι της, δεν θα χρεωθώ εγώ τις δικές της ευθύνες, αύριο θα την "δώσω" στην προϊσταμένη".

Σήμερα θα μου πει τι έκανε! Θα δείξει άλλωστε, γιατί πάλι είμαστε οι ίδιες στη βάρδια το απόγευμα!