Pages

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Δεν έρχεσαι για καφέ;

Αγαπητέ συνάδελφε...
το να κοιτάς στον κόσμο που κυκλοφορεί μήπως τυχόν και με πάρει το μάτι σου για να με καλέσεις για καφέ, στην καφετέρια που κάθεσαι εσύ, η γυναίκα σου και το "πρακτορείο ρόιτερ", το θεωρώ μεγάλη ανοησία. 
Αν με θέλατε πραγματικά στην παρέα σας, η απλούστερη λύση είναι το τηλεφώνημα. Αν λοιπόν μεταξύ σας δεν κάνετε κουβέντα του τύπου "που χάθηκε η Μαρία" και να με καλέσετε, δεν θα εμφανιστώ σαν από μηχανής θεός να εκπληρώσω την επιθυμία σας.
Άσε που τις προάλλες η γυναίκα σου έπινε καφέ με το "πρακτορείο" και ενώ τις χαιρέτησα, καμία δεν προθυμοποιήθηκε έτσι για τους τύπους να πει "κάτσε Μαρία να πιεις καφέ μαζί μας".
Αυτό λοιπόν σε μένα δείχνει τι εκτίμηση μου έχει η συνάδελφος-"πρακτορείο" που ελλείψη παρέας ήμουν καλή και διαθέσιμη και ξαφνικά.. αφού έφτιαξε άλλο κύκλο έγινα ανεπιθύμητη!
Δεν πειράζει... κάνω παρέα με ανθρώπους που με εκτιμούν κι ότι έχουν να μου πουν το λένε έξω απ' τα δόντια!
Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους!

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Παραγνωριστήκαμε...

... και χέστηκα!
Δεν αναφέρομαι στην γνωριμία με τους μόνιμους συναδέλφους αλλά σε μας του προγράμματος και κυρίως στο "πρακτορείο ρόϊτερ". Οκ, ότι κάνει φαίνεται πως το κάνει εκ του πονηρού, προκειμένου να καταφέρει να παραμείνει 1 χρόνο ακόμη στο νοσοκομείο μιας κι απ' ότι φαίνεται κι όπως γενικώς έχει ανακοινωθεί απ' το πρόγραμμα των 4000 θέσεων στον τομέα της υγείας υπάρχει περίπτωση να παραταθεί η σύμβαση για 1 χρόνο ακόμη αλλά για 800 θέσεις!
Το νοσοκομείο στο οποίο εργαζόμαστε είμαστε ήδη πλεονάζον προσωπικό. Σχολιάστηκε κι απ' τα ΜΜΕ μάλιστα. Αν λοιπόν γίνει νέα προκήρυξη, δεν νομίζω πως οι θέσεις θα αφορούν το συγκεκριμένο νοσοκομείο. Ήδη το μόνιμο προσωπικό μπορεί να καλύψει όλες τις θέσεις ακόμη και των ΤΕΠ (τμήμα επειγόντων περιστατικών), οπότε το όνειρο για έναν επιπλέον χρόνο απομακρύνεται! Τέλος πάντων...
Χαθήκαμε το τελευταίο καιρό με το "πρακτορείο" και οι επαφές μας περιορίζονται στο χώρο εργασίας μας, όποτε τύχει να συμπέσουν οι βάρδιες μας. Εγώ έπαψα να επικοινωνώ μαζί της, γιατί την τελευταία φορά που είπαμε να βγούμε, ενώ άφησε πάνω μου το να κανονίσω -  επικοινωνήσω μαζί της, εκείνη χωρίς να με ρωτήσει κανόνιζε να συμπέσει η συνάντηση για καφέ η δική μας με την καινούρια της παρέα. Η οποία παρέα δεν είναι συνομίληκη μας... που αν ήθελα μια τέτοια παρέα θα μπορούσα να την αναζητήσω σε κάποιο... ΚΑΠΗ! 
Όπως έμαθα, "ψαρεύει" στις ηλικίες αυτές ώστε να παρέχει νοσηλευτικές υπηρεσίες επί χρήμασι! Οκ, δικαιωμά της, γούστο της καπέλο της... αλλά όταν κανονίζουμε να βγούμε για καφέ οι δυο μας, είναι για τις δυο μας ή έστω και με κάποια άλλη συναδέλφισσα ή συνάδελφο!

Έμαθα λοιπόν πως προσπαθεί να μπει στο μάτι (με την καλή έννοια) των επιμελητών γιατρών ώστε να ο λόγος τους για το πρόσωπο της -αν περνάμε από αξιολόγηση- να είναι θετικός προς τον διοικητή! Και δουλεύει σαν... "σκυλί" όταν οι συγκεκριμένοι επιμελητές έχουν εφημερία, τις υπόλοιπες μέρες είναι χαλαρή! Κάνει 2-3 πράγματα (όταν είναι στην πρωινή βάρδια) και χάνεται για καφέ και τσιγάρο στο δωμάτιο που πηγαίνουμε για το διάλειμμα μας! Οι υπόλοιποι δεν καθόμαστε κι όταν καθόμαστε είμαστε στο τμήμα ώστε να είμαστε σε ετοιμότητα για οποιαδήποτε ιατρική οδηγία. Αυτή... απλά απουσιάζει! Για να μην επεκταθώ για το πόσο πολύ υπερκτιμά τον εαυτό της και πόσο πολύ λατρεύει τη νοσηλευτική... κι άλλα πολλά εμπριμέ! Μπάστα κυρία μου!
Ίσαμε εδώ λοιπόν και μη παρέκει! Δεν μπορώ να ακούω χοντράδες... και καλά για χαμένες ευκαιρίες στο πάρα πέντε, για το πως εργαζόσουν, το πως ξεπατωνόσουν κλπ κλπ... Ελλείψει μέτρου, χάνεται και η εκτίμηση που μπορεί να σου έχουν κάποιοι άνθρωποι. Το σταματάω εδώ, τώρα που είναι νωρίς.
Σπίτι σου και σπίτι μου... κι εύχομαι να είσαι τυχερή και να σου έρθουν όπως εσύ επιθυμείς.

Με τις υγείες μου!